Burkini

 hijab

Waarschuwing! Ik ga nu schrijven over iets waar ik boos over ben. Als ik boos ben ga ik schelden. Als je niet tegen schelden kan moet je nu oprotten. 

Ondertussen hebben we het allemaal al gezien. De foto waar een vrouw uit haar kleren wordt gedwongen. Door de politie. Laat dat  even doordringen. Probeer er nog even geen beeld bij te hebben. Of beter nog, stel je eens voor dat het je moeder is. Je moeder ligt op het strand, en de gotverdomde politie komt er aan en dwing haar zich uit te kleden!! En niemand doet iets! Een strand vol mensen en je moeder staat daar, zonder kleren, vernederd door de staat en in de steek gelaten door haar medemens.

Natuurlijk was het dit keer niet jouw moeder. Het was een vrouw in Nice, in een burkini. Vermoedelijk is ze een moslim, geen idee, ik ken haar niet. Maakt ook niets uit.

En nou niet denken dat dat veilig in Frankrijk is en jezelf op de borst slaan dat het hier wel anders is. Want dat valt dus vies tegen. Moet je eens proberen in een burkini naar een zwembad te gaan hier. Ik heb in verschillende zwembaden gewerkt, de meesten verbieden het. Ja, niet openlijk. Zo zijn we niet in Nederland. Openlijk racisme mag niet, het moet verstopt. Dus zijn er regels dat de badkleding niet over de knie en elleboog mag vallen. Wat vrijwel alleen het geval is bij een burkini. Komt dat effe handig uit…..

Ik ben boos over het beleid daar, ik ben boos over het stille racisme hier, maar weet je waar ik nu echt zo giftig van word? Van de omstanders. Van dat stelletje laffe kuddedieren die er naast stonden. Die niets deden. Lafaards!

Ooit, in een ver verleden, heb ik gezworen nooit een omstander te zijn. Als je iets ziet gebeuren, kom je in actie. Als dat hele strand voor die vrouw was gaan staan. Samen, als een volk, dan waren ze daar ook meteen van dat stomme terrorisme en racisme probleem af. Want weet je, als dat nu wel mijn moeder was geweest, of mijn tante, en ik was erg religieus uitgevallen, en ik ging om met wat extreme mensen. Dan kan ik me best nog eens voorstellen dat ik wraak had willen nemen. En zo is de cirkel weer rond, zo draait de hele mallemolen nog een keer en blijven we allemaal op de attractie zitten.

Tijd om af te stappen mensen! Stop hier nu eens mee.

Als nonnen niet eng zijn, en Volendammers dan vallen burkini’s ook wel mee! Hypocriet gelul. Ik ben dat zo zat! Oh, en voor degenen die gaan roepen dat Volendammers zich niet opblazen, de grote meerderheid van aanslagen worden niet door moslims gepleegd, en al helemaal niet door moslima’s. Eigenlijk zijn het alleen maar mannen, dus waarom wordt een kledingstuk voor vrouwen in de ban gedaan? Ga toch moeilijk doen over boxers ofzo! (maar niet echt want ze zitten lekker)

En dan dat flinterdunne sausje van vrouwen bevrijden uit onderdrukking. Lulkoek! Vrouwen bevrijd je niet door ze gedwongen uit te kleden, net zo min als je een lesbienne ‘bekeerd’ door haar te verkrachten. Een hijab is een stuk stof dat bevrijdend of onderdrukkend kan zijn, net als make up, of neptieten.

Waarom moeten ze verdomme altijd vrouwen hebben? Ik ben het zat, zo ontzettend zat! Ik was een slet want mijn rok was te kort, zij is een terrorist want haar pak is te lang. Hou er mee op! Klaar nu! Blijf met je patriarchale klotehandjes van vrouwen af!

(….amen in…adem uit…je computer door de kamer gooien lost niets op…)

Als een Jood wil ik niet dat mijn nicht zo behandeld wordt.

Als een Europeaan wil ik niet dat mijn mede burger zo behandeld wordt

Als een vrouw, eis ik dat jullie mijn zuster behandelen met het respect dat ze verdient!

Ik wil geen omstander zijn. Ik ben geen omstander. Vandaag heb ik een sluier omgedaan. Voor haar, voor al mijn zusters. En ik wil jullie vragen dat ook te doen.

Er is al een #meninhijab. Bij deze begin ik de #meinhijab. Het is niet veel, het is niet genoeg, maar het is een begin. Ik hoop dat het vrouwen in een hijab bereikt, ik hoop dat het haar bereikt. Dat ze weet dat hoewel ze toen alleen was, we nu naast haar staan.

 

Moeders vermist!

_DSC0511

Wereldwijd zijn talloze vakantiefoto’s bestudeerd door een team van experts. Na eindeloze beelden te bekijken van bergen, zeeën, vakantiehuisjes, parken, tenten, bussen, vliegtuigen en bossen komt ons team tot een verbijsterende conclusie: We missen de moeders!

Op de vrolijke kiekjes zijn vaders en kinderen ruim aanwezig. In verschillende gezellige poses laten zij zich rijkelijk fotograferen. Slechts de moeder ontbreekt.

Na hun onthutsende bevindingen te hebben gepresenteerd is er een internationaal Search en Rescue team samengesteld. Doorgewinterde specialisten om onze moeders te lokaliseren. Bij een missie ter plaatse kwam de choquerende waarheid boven tafel.

De moeders bevinden zich achter de camera.

 

Ok. Maar alle gekheid op een stokje nu. Dit is wel een echt ding. Kijk eens naar je eigen vakantie foto’s.  Best kans dat je er amper opstaat. Of alleen als selfie. Graaf ook eens je oude jeugdfoto’s op. Hoe vaak staat jouw eigen moeder op de plaat? Er zijn zeker uitzonderingen, maar  meestal is het redelijk droef gesteld.

Het zal je niet verbazen dat ik dus net terug ben van vakantie. Hartstikke leuk joh, maar er is maar 1 foto waar ik niet met uitgestrekte hand op sta. En toen had ik zelf gevraagd of mijn Officier een foto wou maken. (Wat uiteraard een hint was om dat vaker te doen, wat ie totaal niet heeft opgepakt, wat ook totaal te verwachten was. Dus als je dit leest liefje, of je vaker de camera wil pakken.)

Maar wat zegt dit nu? Wat verteld dit over ons en belangrijker nog, wat moeten we ermee? Ik heb geen pasklare antwoorden. Wel een hoop mijmeringen.

Bijvoorbeeld het opgelaten gevoel wat ik had toen ik vroeg of meneer een foto van me wou maken. Het voelt ijdel, kunstmatig. Maar is het dat? Wat zou het heerlijk bevrijdend zijn als ik zonder bijgevoel om een plaatje kan vragen. Zou ook wel zo zuiver zijn. Ik heb een behoefte (ook af en toe op de foto staan) dus ik geef het aan. Zo ‘hoort’ het wel een beetje.

Toch blijft er een deel van mij wat wil dat het vanzelf gaat. Dat ik er niet om hoef te vragen. Gefotografeerd worden is letterlijk gezien worden. Erkend worden. De ultieme bevestiging dat je er mag zijn.

Wat zou het heerlijk zijn als dat vanzelf gaat. Stiekem zou ik een beetje vakantie-papperazzi wel waarderen.

Of moeten we het zo laten? Zelf in onze eigen behoefte voorzien. Met selfie-stick en zelfontspanner ons moederschap in beeld brengen? Dat geeft wel een bevrijding, een zelfstandigheid. Maar ergens ook een eenzaamheid.

Grappig trouwens, hoe dat veranderd is. Terwijl ik dit schrijf herinner ik me waarom er weinig foto’s van mij als puber en jongvolwassene zijn. De grap die ik maakte dat ik fotograaf werd omdat ik zelf niet op de foto wou. Ergens toen het meisje moeder werd is dat veranderd. Nu is het niet meer zo vreselijk. Waarom vond ik dat ooit zo erg? Geen idee meer. Vast iets met puber existentialisme en angst.

Ergens, ooit, geen idee meer hoe of waar, hoorde ik het verhaal van een moeder die overleden was. Niet heel jong, maar toch droevig. Toen haar kinderen foto’s zochten voor de dienst bleek dat ze er maar twee konden vinden waar zij op staat. Twee foto’s op een heel leven.

Zo droevig is het bij mij nog niet. Maar ergens is dit wel een ding, en ergens heeft het iets te maken met onze onzichtbaarheid. En daar hou ik niet van.

Zullen we met z’n allen op vakantie? Naar zo’n stom huisje? En dan heel veel foto’s van elkaar maken. Lekker gezellig.

Moederzorg

meld

Waar ik jullie meestal toespreek als (dolle) moeder, wil ik vandaag even op de stoel van dochter gaan zitten.

Dat ben ik namelijk ook, dochter. Ik ben de dochter van drie ouders.

Jup. Drie. Altijd baas boven baas. Snelle uitleg: Er waren eens twee vrouwen die werden verliefd. Wat bloemen, chocola en katten later kwamen daar twee kindjes van. Een jeugd later zijn die twee vrouwen liefdevol hun eigen weg gegaan. Na een tijdje kwam er een geweldige man bij die ik vader mag noemen. Helaas is een moeder overleden maar gelukkig had ik een reserve. (wat! beetje donkere humor mag. Het is mijn moeder)

Ok. Ik. Dochter dus. En nu wil ik het even over mijn overgebleven moeder hebben. Ze is voor mij de originele Dolle Moeder. Zonder poeha maakte ze altijd haar eigen weg. Gebaande paden heeft ze nooit aan gedaan. Ze was, en is, een sterke vrouw. Zo’n echte, met hersens, en bij tijd en wijlen een grote mond (nee echt, een keer waren we op een vliegveld in het buitenland en er was een staking dus we kregen onze bagage niet. Na een tijd heel geduldig wachten had mijn moeder er genoeg van, trok flink van leer tegen een medewerker en een minuut later werden onze koffers naar buiten gereden.).

Ken je die spelletjes van “mijn vader kan jouw vader aan.”? Wel…mijn moeder kan iedereen aan. Tijdens haar deeltijd studie heeft ze haar eigen bedrijf opgezet en was ze vier keer zwanger. Ons huis was altijd vol met geredde dieren en mensen. Ze heeft de grand canyon in een dag gelopen, is op een gebroken been de Alpen uit gelopen, is na haar 50e gaan motor rijden, is in haar leven drie keer geëmigreerd, is na haar 60e aan een tweede master studie begonnen en nu wordt ze oud…..

 

Vroeger he, vroeger had ik zelfs twee van die moeders. Onverzettelijk, machtig, groot en eeuwig. Mijn moeders. Twee prachtige feministen die mij in wijsheid, zachtheid en vertrouwen opvoedden. We maakten altijd grapjes. “De een gaat nooit dood, daar heeft ze geen tijd voor, en de ander vindt doodgaan onzin.”

..en toen claimde de zee er een….

Maar! Ik had de ander nog. Letterlijke rots in de branding stond ze sterker dan ooit. We hadden haar nodig en ze was er.

..en nu wordt ze oud.

Jaa..niet overdrijven he. Ze is niet half dood ofzo. Ze schrijft aan haar thesis, loopt elke dag meer dan ik, kookt, past op, geeft les, en rijdt nog steeds op de motor.

Maar laatst was ze haar horloge kwijt. En bij het zoeken vond ik pijnstillers. Niet erg, niets geks, maar ik wist het niet. We praatten er over, ze legde uit dat ze pijn had. Ze had het mij niet verteld omdat ze dacht dat een kind dat toch niet allemaal wou horen. Waarop ik zei dat ik geen kind meer ben.

Mijn moeders hebben altijd voor mij gezorgd. Een is onder de golven. Voor altijd 63 en voor altijd sterk. De ander is 66 en dat is nog niet zo oud. Ze heeft pijn maar nog niet zo heel erg. Langzaam zorg ik een beetje voor haar, maar echt nodig is het nog niet.

Het proces is prachtig om te zien. Ik vind haar prachtig. Al de moederzorg die ze mij gegeven heeft komt nu weer terug. Uit mijn hart geborreld stroomt het naar haar. Zorg en liefde zijn wederkerig.

Waar miep ik dan over? Waarom ben ik zo melancholisch?

Weet je, als fotograaf hou ik heel erg van dingen die zichzelf niet meer zijn. Een ingestorte schuur, een huis wat afgebroken wordt, een vergeten terrein. Binnen wordt buiten, de functie wordt anders, stiller.

Langzaam, heel langzaam, wordt mijn moeder anders. Haar functie veranderd. Ze is niet meer de grote onverzettelijke, ze is een kleine, beetje kwetsbare vrouw. En ik, ik verander ook. Niet meer het kind wat in vol vertrouwen leeft. Nu de vrouw, ook kwetsbaar, die vertrouwen schenkt.

We zijn niet meer wie we waren. We groeien, op of neer. Dat is mooi. Zo hoort dat. Al het leven stroomt.

 

 

Over brelfies en selfies.

This slideshow requires JavaScript.

Moederschap en feminisme. Twee zo verweven onderwerpen die lang niet altijd hand in hand gaan.

De tweede feministische golf beoogde de vrouw te bevrijden van het juk der moederschap. Om vrouwen tot het nivo van de man te verheffen werd het mannelijke vaak geëmuleerd. Denk aan de zware parfums en de grote schouders. Als gevolg van deze stroming is moeder bijna een vies woord geworden.

Begrijp me niet verkeerd. De grote vrouwen uit deze tijd zijn helden. Veel van de vrijheden die ik geniet zijn door deze groep bevochten. Met de kennis en (on)mogelijkheden van toen hebben ze hun best gedaan en ons een betere wereld achtergelaten. Toch blijft het jammer dat we nu het moederschap als tweederangskeuze zien.

Ik mag graag het idee hebben dat we daar weer van terug komen. Sterke, bewuste mommybloggers  laten ons zien hoe het ook anders kan.

Maar goed. Selfies. Die kennen we allemaal. Dat je je telefoon trekt, de voorwaardse camera activeert en een leuk gezicht trekt. Maar ken je het concept selfie-shaming ook? Jawel, dat ken je wel. Denk duckfaces, en Kim Kardshian. Denk wat de wereld ervan te zeggen had. Yeah…niet zo leuk.

Ik hou wel van selfies. Ze komen regelmatig langs in mijn telefoon en dat maakt me best blij. Vrienden zien is leuk, vrienden leuke gezichten zien trekken is nog leuker. Maar selfies dienen ook een doel anders dan zelfpromotie. Het is een tegen geluid naar de overweldigende lading gladgeshopte media beelden die we de hele dag zien. Selfies zijn, ja, ook met filters, echt. Wij zijn het, letterlijk, zelf. Met selfies nemen vrouwen en mannen hun plek in de wereld terug.

Een sub categorie van de selfie is de brelfie.

Brelfie: De daad waarbij een vrouw zich in onmogelijke bochten wringt om tijdens het borstvoeden een zelfportret te maken. Een samenstelling van het woord “breast”en “selfie”.

Brelfies. Je houdt er van of je haat het. Er lijkt geen tussenweg te zijn. Drie keer raden wat ik vind (snap ie? drie keer? want er zijn maar twee keuzes? leuk grapje van mij!)

Bij deze verklaar ik mijn officiele liefde voor de brelfie. Het normaliseert het borstvoeden, het de-seksualiseert de borst, het toont de realiteit van een moeder, het bevrijd de tepel (free the nipple!!!!!!!!!!!) en we kunnen extra goed genieten van die heerlijke dikke baby wangetjes.

De U.N. en de WHO roepen op tot het plaatsen van brelfies op sociale media. En daar ben ik het echt ontzettend mee eens. Als meer mensen borstvoeding zien, gaan meer mensen borstvoeding geven, steunen en aanmoedigen. Als er meer kinderen borstvoeding krijgen gaan er minder kinderen dood. Enigzins belangrijk.

Deze week is het World Breastfeeding Week. Mooi moment om die brelfie te plaatsen. Wel even opletten dat de tepel goed in de mond van je kind zit, Facebook is nogal preuts. Want vrouwentepels zijn hardstikke eng man!

Uiteindelijk gaan selfies, in alle vormen en maten, voor mij om macht. Het model neemt het portretrecht terug. Wij bepalen hoe we gezien worden en we zijn  terecht trots.

Met name vrouwen zijn lang afgestraft voor trots en van die groep wordt met name moeders verteld dat ze zich moeten schamen. Nooit goed genoeg, nooit mooi genoeg en zeker niet meer strak genoeg. De ‘dad bod’ is in, maar de ‘mommy-makover‘ wordt goed verkocht door plastisch chirurgen. (“goedemorgen! Ik heb hier een pakket met twee maten voor u, zal ik het op het aanrecht zetten?”)

Dus kom op met die zelfportretten! Met getuite lip, met melk borst en met laag uitgesneden shirt. Met buikspieren, met je nieuwe phone en met aaaallllle filters.