Burkini

 hijab

Waarschuwing! Ik ga nu schrijven over iets waar ik boos over ben. Als ik boos ben ga ik schelden. Als je niet tegen schelden kan moet je nu oprotten. 

Ondertussen hebben we het allemaal al gezien. De foto waar een vrouw uit haar kleren wordt gedwongen. Door de politie. Laat dat  even doordringen. Probeer er nog even geen beeld bij te hebben. Of beter nog, stel je eens voor dat het je moeder is. Je moeder ligt op het strand, en de gotverdomde politie komt er aan en dwing haar zich uit te kleden!! En niemand doet iets! Een strand vol mensen en je moeder staat daar, zonder kleren, vernederd door de staat en in de steek gelaten door haar medemens.

Natuurlijk was het dit keer niet jouw moeder. Het was een vrouw in Nice, in een burkini. Vermoedelijk is ze een moslim, geen idee, ik ken haar niet. Maakt ook niets uit.

En nou niet denken dat dat veilig in Frankrijk is en jezelf op de borst slaan dat het hier wel anders is. Want dat valt dus vies tegen. Moet je eens proberen in een burkini naar een zwembad te gaan hier. Ik heb in verschillende zwembaden gewerkt, de meesten verbieden het. Ja, niet openlijk. Zo zijn we niet in Nederland. Openlijk racisme mag niet, het moet verstopt. Dus zijn er regels dat de badkleding niet over de knie en elleboog mag vallen. Wat vrijwel alleen het geval is bij een burkini. Komt dat effe handig uit…..

Ik ben boos over het beleid daar, ik ben boos over het stille racisme hier, maar weet je waar ik nu echt zo giftig van word? Van de omstanders. Van dat stelletje laffe kuddedieren die er naast stonden. Die niets deden. Lafaards!

Ooit, in een ver verleden, heb ik gezworen nooit een omstander te zijn. Als je iets ziet gebeuren, kom je in actie. Als dat hele strand voor die vrouw was gaan staan. Samen, als een volk, dan waren ze daar ook meteen van dat stomme terrorisme en racisme probleem af. Want weet je, als dat nu wel mijn moeder was geweest, of mijn tante, en ik was erg religieus uitgevallen, en ik ging om met wat extreme mensen. Dan kan ik me best nog eens voorstellen dat ik wraak had willen nemen. En zo is de cirkel weer rond, zo draait de hele mallemolen nog een keer en blijven we allemaal op de attractie zitten.

Tijd om af te stappen mensen! Stop hier nu eens mee.

Als nonnen niet eng zijn, en Volendammers dan vallen burkini’s ook wel mee! Hypocriet gelul. Ik ben dat zo zat! Oh, en voor degenen die gaan roepen dat Volendammers zich niet opblazen, de grote meerderheid van aanslagen worden niet door moslims gepleegd, en al helemaal niet door moslima’s. Eigenlijk zijn het alleen maar mannen, dus waarom wordt een kledingstuk voor vrouwen in de ban gedaan? Ga toch moeilijk doen over boxers ofzo! (maar niet echt want ze zitten lekker)

En dan dat flinterdunne sausje van vrouwen bevrijden uit onderdrukking. Lulkoek! Vrouwen bevrijd je niet door ze gedwongen uit te kleden, net zo min als je een lesbienne ‘bekeerd’ door haar te verkrachten. Een hijab is een stuk stof dat bevrijdend of onderdrukkend kan zijn, net als make up, of neptieten.

Waarom moeten ze verdomme altijd vrouwen hebben? Ik ben het zat, zo ontzettend zat! Ik was een slet want mijn rok was te kort, zij is een terrorist want haar pak is te lang. Hou er mee op! Klaar nu! Blijf met je patriarchale klotehandjes van vrouwen af!

(….amen in…adem uit…je computer door de kamer gooien lost niets op…)

Als een Jood wil ik niet dat mijn nicht zo behandeld wordt.

Als een Europeaan wil ik niet dat mijn mede burger zo behandeld wordt

Als een vrouw, eis ik dat jullie mijn zuster behandelen met het respect dat ze verdient!

Ik wil geen omstander zijn. Ik ben geen omstander. Vandaag heb ik een sluier omgedaan. Voor haar, voor al mijn zusters. En ik wil jullie vragen dat ook te doen.

Er is al een #meninhijab. Bij deze begin ik de #meinhijab. Het is niet veel, het is niet genoeg, maar het is een begin. Ik hoop dat het vrouwen in een hijab bereikt, ik hoop dat het haar bereikt. Dat ze weet dat hoewel ze toen alleen was, we nu naast haar staan.

 

Moeders vermist!

_DSC0511

Wereldwijd zijn talloze vakantiefoto’s bestudeerd door een team van experts. Na eindeloze beelden te bekijken van bergen, zeeën, vakantiehuisjes, parken, tenten, bussen, vliegtuigen en bossen komt ons team tot een verbijsterende conclusie: We missen de moeders!

Op de vrolijke kiekjes zijn vaders en kinderen ruim aanwezig. In verschillende gezellige poses laten zij zich rijkelijk fotograferen. Slechts de moeder ontbreekt.

Na hun onthutsende bevindingen te hebben gepresenteerd is er een internationaal Search en Rescue team samengesteld. Doorgewinterde specialisten om onze moeders te lokaliseren. Bij een missie ter plaatse kwam de choquerende waarheid boven tafel.

De moeders bevinden zich achter de camera.

 

Ok. Maar alle gekheid op een stokje nu. Dit is wel een echt ding. Kijk eens naar je eigen vakantie foto’s.  Best kans dat je er amper opstaat. Of alleen als selfie. Graaf ook eens je oude jeugdfoto’s op. Hoe vaak staat jouw eigen moeder op de plaat? Er zijn zeker uitzonderingen, maar  meestal is het redelijk droef gesteld.

Het zal je niet verbazen dat ik dus net terug ben van vakantie. Hartstikke leuk joh, maar er is maar 1 foto waar ik niet met uitgestrekte hand op sta. En toen had ik zelf gevraagd of mijn Officier een foto wou maken. (Wat uiteraard een hint was om dat vaker te doen, wat ie totaal niet heeft opgepakt, wat ook totaal te verwachten was. Dus als je dit leest liefje, of je vaker de camera wil pakken.)

Maar wat zegt dit nu? Wat verteld dit over ons en belangrijker nog, wat moeten we ermee? Ik heb geen pasklare antwoorden. Wel een hoop mijmeringen.

Bijvoorbeeld het opgelaten gevoel wat ik had toen ik vroeg of meneer een foto van me wou maken. Het voelt ijdel, kunstmatig. Maar is het dat? Wat zou het heerlijk bevrijdend zijn als ik zonder bijgevoel om een plaatje kan vragen. Zou ook wel zo zuiver zijn. Ik heb een behoefte (ook af en toe op de foto staan) dus ik geef het aan. Zo ‘hoort’ het wel een beetje.

Toch blijft er een deel van mij wat wil dat het vanzelf gaat. Dat ik er niet om hoef te vragen. Gefotografeerd worden is letterlijk gezien worden. Erkend worden. De ultieme bevestiging dat je er mag zijn.

Wat zou het heerlijk zijn als dat vanzelf gaat. Stiekem zou ik een beetje vakantie-papperazzi wel waarderen.

Of moeten we het zo laten? Zelf in onze eigen behoefte voorzien. Met selfie-stick en zelfontspanner ons moederschap in beeld brengen? Dat geeft wel een bevrijding, een zelfstandigheid. Maar ergens ook een eenzaamheid.

Grappig trouwens, hoe dat veranderd is. Terwijl ik dit schrijf herinner ik me waarom er weinig foto’s van mij als puber en jongvolwassene zijn. De grap die ik maakte dat ik fotograaf werd omdat ik zelf niet op de foto wou. Ergens toen het meisje moeder werd is dat veranderd. Nu is het niet meer zo vreselijk. Waarom vond ik dat ooit zo erg? Geen idee meer. Vast iets met puber existentialisme en angst.

Ergens, ooit, geen idee meer hoe of waar, hoorde ik het verhaal van een moeder die overleden was. Niet heel jong, maar toch droevig. Toen haar kinderen foto’s zochten voor de dienst bleek dat ze er maar twee konden vinden waar zij op staat. Twee foto’s op een heel leven.

Zo droevig is het bij mij nog niet. Maar ergens is dit wel een ding, en ergens heeft het iets te maken met onze onzichtbaarheid. En daar hou ik niet van.

Zullen we met z’n allen op vakantie? Naar zo’n stom huisje? En dan heel veel foto’s van elkaar maken. Lekker gezellig.

Moederzorg

meld

Waar ik jullie meestal toespreek als (dolle) moeder, wil ik vandaag even op de stoel van dochter gaan zitten.

Dat ben ik namelijk ook, dochter. Ik ben de dochter van drie ouders.

Jup. Drie. Altijd baas boven baas. Snelle uitleg: Er waren eens twee vrouwen die werden verliefd. Wat bloemen, chocola en katten later kwamen daar twee kindjes van. Een jeugd later zijn die twee vrouwen liefdevol hun eigen weg gegaan. Na een tijdje kwam er een geweldige man bij die ik vader mag noemen. Helaas is een moeder overleden maar gelukkig had ik een reserve. (wat! beetje donkere humor mag. Het is mijn moeder)

Ok. Ik. Dochter dus. En nu wil ik het even over mijn overgebleven moeder hebben. Ze is voor mij de originele Dolle Moeder. Zonder poeha maakte ze altijd haar eigen weg. Gebaande paden heeft ze nooit aan gedaan. Ze was, en is, een sterke vrouw. Zo’n echte, met hersens, en bij tijd en wijlen een grote mond (nee echt, een keer waren we op een vliegveld in het buitenland en er was een staking dus we kregen onze bagage niet. Na een tijd heel geduldig wachten had mijn moeder er genoeg van, trok flink van leer tegen een medewerker en een minuut later werden onze koffers naar buiten gereden.).

Ken je die spelletjes van “mijn vader kan jouw vader aan.”? Wel…mijn moeder kan iedereen aan. Tijdens haar deeltijd studie heeft ze haar eigen bedrijf opgezet en was ze vier keer zwanger. Ons huis was altijd vol met geredde dieren en mensen. Ze heeft de grand canyon in een dag gelopen, is op een gebroken been de Alpen uit gelopen, is na haar 50e gaan motor rijden, is in haar leven drie keer geëmigreerd, is na haar 60e aan een tweede master studie begonnen en nu wordt ze oud…..

 

Vroeger he, vroeger had ik zelfs twee van die moeders. Onverzettelijk, machtig, groot en eeuwig. Mijn moeders. Twee prachtige feministen die mij in wijsheid, zachtheid en vertrouwen opvoedden. We maakten altijd grapjes. “De een gaat nooit dood, daar heeft ze geen tijd voor, en de ander vindt doodgaan onzin.”

..en toen claimde de zee er een….

Maar! Ik had de ander nog. Letterlijke rots in de branding stond ze sterker dan ooit. We hadden haar nodig en ze was er.

..en nu wordt ze oud.

Jaa..niet overdrijven he. Ze is niet half dood ofzo. Ze schrijft aan haar thesis, loopt elke dag meer dan ik, kookt, past op, geeft les, en rijdt nog steeds op de motor.

Maar laatst was ze haar horloge kwijt. En bij het zoeken vond ik pijnstillers. Niet erg, niets geks, maar ik wist het niet. We praatten er over, ze legde uit dat ze pijn had. Ze had het mij niet verteld omdat ze dacht dat een kind dat toch niet allemaal wou horen. Waarop ik zei dat ik geen kind meer ben.

Mijn moeders hebben altijd voor mij gezorgd. Een is onder de golven. Voor altijd 63 en voor altijd sterk. De ander is 66 en dat is nog niet zo oud. Ze heeft pijn maar nog niet zo heel erg. Langzaam zorg ik een beetje voor haar, maar echt nodig is het nog niet.

Het proces is prachtig om te zien. Ik vind haar prachtig. Al de moederzorg die ze mij gegeven heeft komt nu weer terug. Uit mijn hart geborreld stroomt het naar haar. Zorg en liefde zijn wederkerig.

Waar miep ik dan over? Waarom ben ik zo melancholisch?

Weet je, als fotograaf hou ik heel erg van dingen die zichzelf niet meer zijn. Een ingestorte schuur, een huis wat afgebroken wordt, een vergeten terrein. Binnen wordt buiten, de functie wordt anders, stiller.

Langzaam, heel langzaam, wordt mijn moeder anders. Haar functie veranderd. Ze is niet meer de grote onverzettelijke, ze is een kleine, beetje kwetsbare vrouw. En ik, ik verander ook. Niet meer het kind wat in vol vertrouwen leeft. Nu de vrouw, ook kwetsbaar, die vertrouwen schenkt.

We zijn niet meer wie we waren. We groeien, op of neer. Dat is mooi. Zo hoort dat. Al het leven stroomt.

 

 

De Vaderrevolutie

vader.jpg

Staakt! Staakt! Staakt!

Vaders der Nederlanden, verenig u! Laat uw belang niet door den overheid ontkennen.

Ok. Maar even serieus nu. Het is toch hemeltergend droef? Met die twee dagen vaderschapsverlof. Dagje bevalling doen, even kindje aangeven en daarna mag je op je vakantiedagen interen, of terug naar werk. Ja, of onbetaald verlof opnemen. Dat is ook zo’n lekkere trap na. Een soort geheel onverzorgde voetreis naar Rome winnen.

Meestal praat en schrijf ik over en voor moeders. Das Weib is zeg maar een beetje mijn ding. Ik ben er zelf ook eentje (min of meer dan, maar daar hebben we het nog wel eens over). Maar mijn moeder-fascinatie betekent niet dat ik de andere helft van de weegschaal niet zie; de vader.

Eindeloos wordt er geklaagd over die vader. Dat ie niet genoeg doet, dat ie het niet ziet, niet kan en ergs van alles, dat ie niet wil oppassen op de kleine.

Als je mij dus helemaal over de zeik wil hebben moet je suggereren dat een vader oppast. Het is gewoon zijn kind ja! Dat heet geen oppassen, dat heet ouderschap!!!@##@!!

(oookeee…het wordt zo’n stukje. Geef me even. Ik kom zo weer op het spoor)

Ja. Vaders. Hartstikke belangrijk man. Maar dat wordt niet gereflecteerd in de wetten en voorzieningen die we hebben. Die miezerige twee dagen verlof. Dat gezeur met de verschoontafel die steeds in het vrouwen toilet zit en ja, ook dat opgehemel over een “pappa-dag” (ook zo’n lekkere irritatiefactor). Het is gatnondeju geen pappa-dag! Het is gewoon een ouder, die bij zijn kind is, dat heet gewoon maandag ja! (of dinsdag…je snapt me wel.)

Dus vind ik het tijd voor een Vaderrevolutie. Met de grote V. Als de dolle Mina’s waar ik mijn naam aan ontleen hoop ik op vaders op de barricade’s. Stakende vaders, sit-ins op dat stomme vrouwentoilet met die verschoontafel.

Het is zo enorm belangrijk om bij je kinderen te zijn, er echt te zijn en niet alleen buiten kantoortijden. De wetenschap heeft dat heel mooi aangetoond. Kinderen van betrokken vaders zijn cognitief meer competent en doen het beter op school. (en dat is even heel kort door de bocht).

Het is ook voor vaders belangrijk. Ik praat veel over vrouwelijke kracht en vrouwen die daar in staan, maar er is ook een mannelijke tegenhanger. Mannen hebben hun eigen kracht en een man die daar in staat is prachtig. Maar ook dat zie je niet vaak meer.

Een betrokken vader, een gehechte vader, die staat in zijn kracht. Dat is geen wijven gedoe, maar juist heel uniek mannelijk. Een mooi voorbeeld vind ik de Praktijkvader. Leuke vent joh! Hij is vaak op beurzen en opvoed-festivals. Moet je eens kijken wat hij uitstraalt.

Decennia lang zijn vrouwen gekleineerd. Iets waar we pas nu, heel langzaam van helen. Maar mannen zijn in dat proces ook beschadigd. Er is een balans kwijt geraakt. Het is hoog tijd dat mannen hun deel weer terug gaan pakken. Daarom hoop ik zo op een revolutie.

Dus vaders verenigt u! De overheid wil jullie wegmoffelen, heel het vaderschap maar twee dagen erkenning geven. In de publieke ruimte krijgen jullie, letterlijk, geen ruimte. In de media geen juist beeld. Ik wil jullie zien! Ik wil jullie horen! Ik wil zo ontzettend graag dat jullie het gewoon niet meer pikken!

Pak de kinderwagen, de draagdoek, of slinger die kleine op je schouders en op naar het binnenhof! En dan allemaal de luiers verschonen op het buro van de ministers.

Bevalt het?

birth

 

In de jaren 60 hebben we hard gevochten om baas te zijn in eigen buik. Recht op anticonceptie, recht op abortus. Vrouwenrecht! En terecht.

Weet je wat het is met onkruid? Net als je denkt dat je het onder controle hebt, blijkt er toch een zaadje te liggen en voor je het weet stap je je tuin in en staan je aardbeien vol distels.

Bevallen. Iets wat alleen gebeurt met mensen die geboren zijn met vrouwelijke geslachtsdelen. Voor het gemak praat ik nu over vrouwen, mij wel bewust dat daar ook uitzonderingen op bestaan.

Vrouwen bevallen dus, met hun buik, waar ze zogenaamd baas over zijn. Maar niet echt dus, want bazige vrouwen zijn eng. Die moeten onder controle, en dat kan vandaag de dag niet meer met wetten, dus doen we het maar met angst en taal. In je favoriete tv serie, uit de mond van de dokter, de buurvrouw en helaas soms ook de verloskundige komt angst. Angst en een heel giftig taalgebruik. “Ik moet in het ziekenhuis bevallen” “Ik moest een knip” Je moet verdorie niets! Elke andere zorgverlener geeft opties en overlegt, behalve als het om bevallen gaat. Dan ‘moet’ je ineens vanalles.

En nu staan we op het punt iets heel belangrijks te verliezen. De thuisbevalling. Want thuis voelen vrouwen zich sterk en dat kunnen we niet hebben. Dus verzinnen we dat het gevaarlijk is, dat thuisbevallen. Worden zwangere vrouwen heel professioneel het ziekenhuis in betuttelt. In 2014 beviel slechts 13.4% van de vrouwen thuis. Dat is echt heel weinig. Te weinig. Een thuisbevalling is belangrijk, dat is geen geneuzel in de marge, dat gaat over kracht, over een goed en veilig begin voor moeder en kind (jup! een thuisbevalling is veilig, dat is bewezen, wat niet bewezen is, maar in mijn optiek wel waar, is dat een ziekenhuis in 90% van de gevallen niet veilig is. Meer kans op onnodige ingrepen en veel, veel meer kans op psychologisch trauma).

Maar goed, uiteindelijk vind ik, en dat vind ik echt, dat een vrouw moet bevallen waar ze zich het meest veilig voelt. (Dat dat gevoel van veiligheid vaak gebaseerd is op onjuiste informatie is een andere kwestie). We staan op het punt die keuze te verliezen. Niet meer baas in eigen buik, baas over eigen bevalling, maar verplicht naar het ziekenhuis waar je je verplicht (niet wettelijk, oh nee, maar wel met druk, en chantage en desnoods geweld) aan de protocollen moet houden.

Er wordt hier, op een heel achterbakse manier, getornd aan vrouwenrechten, aan mensenrechten! En ik mis verdorie de publieke verontwaardiging! Waar zijn de grote feministen? Waar blijft de redactie van de Opzij? Waar zijn de boze massa’s?

Deze strijd wordt gevochten door gynaecologen die geld ruiken (jup, ik zeg het! Maar zij zijn de enigen die er mee opschieten als er meer bevallingen medisch worden) en verloskundigen, moeders en doula’s die uit alle macht proberen om een lawine tegen te houden. Maar dit gaat iedereen aan. Jou, mij en zeker, vooral, onze dochters.

Ik heb een dochter. En ik  ben bang. Bang voor haar. Bang voor haar toekomst. Wat voor keuzes gaat zij hebben? Hoe zal zij baren?

Maar ja, wat kan ik doen? Anders dan boos zijn? Anders dan schrijven en jullie boos maken? Ik weet het niet. Er is een petitie. Er is een stichting. Maar om dit tij te keren hebben we meer nodig. Veel meer.