Kuikentje

kuikentje

Kinderen houden van kuikentjes. Wat zeg ik, iedereen houdt van kuikentjes. Van die lieve, gele, pluisballen. En dat ze dan zo zoet piepen. Of heb je wel eens zo’n kleintje uit een ei zien komen? Zo helemaal nat nog, en dat ie dan uitgeput is en dicht tegen zijn mama aan gaat uitrusten? Zooooo lief!

Kippen zijn ook lief. En koeien, schapen, varkentjes, allemaal hartstikke lief. Zeker in de ogen van een kind.

Hoeveel kinderboerderijen zitten er bij jou in de buurt? In mijn stad zijn er een paar, maar ik woon vlak bij een hele leuke. Kwam ik als kind zelf ook. Bokjes kijken, lammetjes aaien. Zo leuk!

Tegenwoordig vind ik het maar luguber, zo’n kinderboerderij. (Jup, daar ga ik weer. Niets is veilig! Mwahahaha! Laat mij maar even los op die jeugdherinneringen)

Het is niet zozeer de plek zelf hoor. (Niet dat kinderboerderijen diervriendelijk zijn hoor, maar daar gaan we nu niet op in), waar ik het nu over heb zijn de kinderen die er komen. Daar zit echt iets heel donkers aan.

Neem Marietje hier. Marietje heeft een groen jasje, staartjes in en van die rode Jip-en-Janneke laarsjes aan. Ze is een jaar of 3 en houdt haar vader stevig bij de hand. Ze staan in de knuffelweide. 

Ons Marietje is heel dapper en durft de diertjes al te aaien. Papa leert haar hoe ze heten. Koetje en kalfje, schaapje en geitje en ook nog wat lammetjes. Die springen zo leuk. 

Bij de voederbak lopen wat kipjes rond en straks gaan ze binnen bij de kuikentjes kijken. Daar verheugt ze zich op.

Marietje heeft voor ze weggingen een eitje gegeten en een boterham met worst. Vanavond als ze terug zijn mag ze een lamskoteletje. Die zijn zo lekker! En dan als toetje ijs.

Snap je hem? Savvie? Heb je het door? Dat is toch raar?! Die kinderen zijn ook niet achterlijk. Sta je net uit te leggen waar die kuikentjes vandaan komen, gooi je even later een ei op tafel. Lief lammetje aaien, maar vanavond op je bord. Die boodschap rammelt aan alle kanten!

Sterker nog, die boodschap doet schade. We kunnen niet van een kind verwachten dat ze aan de ene kant helemaal wollig worden van een kalfje, om daarna een koe op brood te eten. Dat klopt niet, dat kan niet, dat is geestversplinterend fout.

En splinteren doet die geest dus. Cognitieve dissonantie heet dat.

“In de psychotherapie en psychiatrie wordt ook gesproken van cognitieve dissonantie. Bijvoorbeeld als iemand een langdurig traumatische ervaring heeft moeten ondergaan die volkomen strijdig is met wat algemeen gedacht wordt over wat moreel aanvaardbaar is. Dit kan bij het slachtoffer leiden tot verandering van die algemeen geldende opvatting. Het slachtoffer gaat zonder dat hij (of zij) daar erg in heeft positiever denken over de motieven van de dader aan wie hij of zij onderworpen is.”

Het is, bij de meest kinderen, een van de eerste echte trauma’s die we meemaken. Aan tafel doen papa en mama zo normaal over het eten. Het kind heeft het ook al vaker gegeten maar heeft net pas gehoord wat het is. “Lekker kippetje vandaag schat.”

Dat kan niet. Papa en mama kunnen niet mensen zijn die lieve kippetjes doodmaken en eten. Het kind kan zichzelf ook niet zo zien. Maar tegen de normen van de ouders ingaan kan ook niet. Er ontstaat een innerlijk conflict wat, vrijwel altijd geheel geruisloos, opgelost wordt door een breuk.

We zien het kipje van de boerderij niet meer al hetzelfde kipje wat op het bord ligt. De twee worden gescheiden en zo kan het kind verder.

Dat levert volwassenen op die hele rare waarden hebben. Kijk eens naar dit filmpje. Mensen in de supermarkt willen maar al te graag worst bestellen, tot ze worden geconfronteerd met een biggetje. Dan komen ze in heftige opstand.

Kijk eens naar deze kinderboeken over boerderijen. Zo ziet een boerderij er niet uit. Zo wel (waarschuwing!! Heftige beelden) Maar dat laten we niet aan onze kinderen zien. Geheel terecht, overigens, maar waarom voeren we het resultaat ervan wel aan onze kinderen?

Waarom weten we dat dit, en dit traumatiserend is voor kinderen, maar denken we dat het eten van spek en kaas dat niet is?

Enne, als je het zelf niet kon om die filmpjes te kijken, maar nog geen veganist bent, dan zit de dissonantie bij jou ook flink diep. Zou je zo dapper willen zijn om eens echt te voelen? Om je ogen dicht te doen en even, in een stil moment, te voelen wat het met je doet? Want ik geloof in jou, en ik geloof dat je een goed mens bent. Maar goede mensen doen dat toch niet?

 

 

 

Advertisements

Eerlijk zullen we alles delen.

melon klein

Stel, je zit aan tafel. Een grote tafel, met veel mensen er aan maar meer dan genoeg eten er op. Wat zou je er dan van vinden als een deel van de groep veruit het meeste eten pakt?

Maakt het dan uit als het familie is, aan tafel? Of onbekenden, is het dan ok? Stel je nu eens voor dat je de andere mensen niet kan zien, maakt dat het ok? Dat er tien broden liggen en je weet dat er tien mensen zijn. Hoeveel broden zou je dan pakken?

Gekke vergelijking natuurlijk. Dat doen we immers niet. Sterker nog, hoe vaak gebeurt het dat je de laatste portie niet opschept terwijl je dat eigenlijk graag wilt? Ken je dat? En dat je dan die dans moet doen van “Nee, neem jij het maar, ik zit vol.” “nee joh, jij mag het.” en dat je het dan uiteindelijk maar door de helft snijdt?

Zo beleefd zijn we. Zo belangrijk vinden we het om eerlijk te delen aan tafel………

…of niet….

Ongeveer 795 miljoen mensen lijden honger over de hele wereld. Dat is ongeveer 1 op elke 9 mensen. Ja, niet hier….die mensen zijn ver weg. In Azië en Afrika. Maar wij hebben er wel wat mee te maken.

Wat zou je zeggen als ik je vertel dat er meer dan genoeg eten is op aarde voor iedereen? De tafel is vol, het is een kwestie van goed verdelen. En daar gaat het fout. Er is een groep die teveel neemt.

Niet Amerikanen nee. Ook niet Europeanen. Niet de westerse wereld.

Carnisten. Mensen die het vlees en de uitscheidingen van andere dieren eten.

Het kost ongeveer 16 kilo graan om 1 kilo vlees te maken. Van dat graan kunnen 20 mensen een maaltijd maken, van dat vlees maar 2. Vlees is ontzettend inefficiënt. Melk ook overigens.

Het land wat we gebruiken om veevoer te verbouwen kan veel beter gebruikt worden om mensvoer te verbouwen.

Het is niet ‘de politiek’ die er wat aan moet doen. Niet de ander, de winkel, de buurman.

Jij.

Jij kan iets doen. Stop. Alsjeblieft hou op. Pak voortaan niet meer dan jouw deel. Zie de wereld als een tafel en deel eerlijk.

Plantaardig voedsel is gezond, geschikt voor iedereen, lekker en vrij verkrijgbaar. Het kost je niets behalve een klein beetje moeite. Je moet tijdelijk wat meer opletten met boodschappen doen, misschien een paar nieuwe recepten leren. Dat is het eigenlijk wel. Er is hulp, steun, oneindig veel tips. Mensen die je met open armen verwelkomen.

Er is geen enkele goede reden om door te gaan met het eten van spieren, ingewanden, borstvoeding van een ander dier, ongesteldheid en kots. (leuk spel! Match de woorden met de eufemismen. Melk, vlees, vlees, honing en ei)

Er zijn heel, heel veel goede redenen om ermee te stoppen. Vandaag vraag ik het je omdat het niet jouw eten is. Het is van een ander. Iemand die, ergens ver weg, met honger naar bed is gegaan en met honger op zal staan.

Eet smakelijk.

Moederdag

milk1

Zondag is het moederdag. Gemiddeld niet-moeder Nederland staat dan vroeg op om voor gemiddeld moeder Nederland croissants te bakken. Met jus d’orange….en koffie.

Wij deden vroeger niet zoveel aan moederdag. Mijn moeders (jup! Ik had er twee. Leg ik nog wel eens uit.) vonden het nogal commercieel. Toen we klein waren maakten we wel eens koffie s’ochtends. Hele vieze koffie. Waar een van de moeders dan een heel dapper slokje van nam.

Tegenwoordig is er nog een moederdag ritueel. Dat je dan op social media een foto plaatst van de buit. Met leuke tagline er onder. “Gekregen van mijn schatjes! XXXXX #geluk  #goedemoeder #bevestiging”

…..yeah…niet mijn kopje vieze koffie….

Verder vind ik moederdag wel leuk. Ik hou wel van de knutsels en een beetje aandacht. En stiekem vind ik het ook leuk om iets te krijgen van mijn partner. Hardstikke hypocriet want ik stuur mijn eigen moeder alleen een appje (eehh, ja, enkelvoud nu. Nog maar een moeder over. Ook dat leg ik later uit). In mijn verdediging, ik vind vaderdag ook heel leuk en mijn Officier wordt dan grondig verwend.

Maar goed. Moederdag. De dag dat we moeders eren, ook de dolle variant. Maarrreeeee….wist je dat er moeders zijn die we vergeten? Dat er, in ons eigen koude kikkerlandje, moeders zijn die eindeloos lijden, die schreeuwen om hun gestolen kinderen, van wie alles, echt alles, afgenomen wordt?

Oh…sorrie…had ik je niet gewaarschuwd? Bij deze dan, dit is geen vrolijk stukje…verre van. Dit is een noodkreet voor de meest vergeten, meest gemartelde, meest bestolen moeders die er zijn..en het begint met melk.

Melk. De eerste levensbehoefte van een zoogdierbaby, hence the name. Melk definieert moederschap, het is door melk dat we liefde, zorg en leven geven. Het is door de melk van onze moeder dat we ons geliefd weten. En gek genoeg, het staat gewoon in de supermarkt. Moedermelk. Echte moedermelk. Nee! Niet daar! Weg bij de baby spullen, niet dat poeder spul. Ga even terug naar de koeling. Die blauwe pakken. Ja, dat! Met die blije koe er op. Dat is ook moedermelk. Niet van ons, niet voor ons. Van een koe, voor haar kalf. Gestolen door mensen die het niet nodig hebben.

Een koe is een zoogdier, net als wij.  Ze draagt haar kalf 9 maanden in haar buik, net als wij. En net als wij wil ze haar baby voeden met haar melk. Maar dat kan dus niet, anders kan de boer het niet verkopen aan de leverancier en wij het niet kopen in de supermarkt. Dus wordt het kalfje, dat pasgeboren, kleine, zachte, zoet ruikende kalf, weggehaald. Gestolen. En net als jij zou doen, net als ik zou doen, schreeuwt ze, dagen, weken, om haar kind.

En nee, het maakt niet uit waar je je melk koopt, welk label het heeft. Melk kan niet worden geproduceerd zonder een moeder en een gestolen kind. Jaar, na jaar, na jaar. Kind, na kind, na kind. Tot haar lichaam het opgeeft en ze, zo jong maar zo versleten, naar de slacht wordt gestuurd.

Lieve moeders, lieve vaders, lieve, lieve mensen. Zullen we dit jaar moederdag vieren voor alle moeders? Mag ik jullie vragen om voor een keer, een dag, je hart te openen? Een moederdag zonder zuivel. Croissants kunnen gewoon. Koffie kan gewoon.  Zelfs een boterham met (plantaardige ) kaas kan gewoon. Het is maar een kleine moeite, maar het maakt voor haar zo’n groot verschil